
Ik was 48 toen de diagnose kwam. MS.
Ik werkte voltijds, had vrienden, plannen. Stap voor stap verdween dat. Niet dramatisch, gewoon... stilletjes.
Mijn man doet alles voor me, en ik ben hem dankbaar. Maar hij is ook uitgeput. En ik voel me schuldig dat hij nooit eens een dag voor zichzelf heeft.
Sinds Yasmine elke woensdagochtend langkomt, adem ik vrijer. Niet omdat ze zoveel doet, we gaan soms gewoon even buiten zitten maar omdat ik even iemand anders ben dan "de zieke vrouw". Bij haar ben ik gewoon Nadia.
Haar man zorgt door de weeks voor alles. Op één voormiddag in de week ben jij er, zodat hij even niet hoeft te zorgen, en Nadia even iemand anders kan zijn dan de persoon die zorg nodig heeft.
Wat jullie samen doen, bepalen jullie samen. Dit kan zijn even buiten zitten in de tuin of een rustige wandeling. Soms gewoon koffie drinken en praten over vroeger, over haar kinderen, over wat dan ook.
Er zijn geen grote taken. Geen medische verantwoordelijkheden. Alleen aanwezig zijn, als mens, niet als hulpverlener.
Ben jij iemand die energie haalt uit zorg dragen voor een ander? Maak jij graag iemands dag bijzonder? Geniet je ervan om een tasje koffie te drinken en een babbel te slaan? Maak je graag eens een wandeling samen met iemand die nood heeft aan gezelschap? Dan ben jij de persoon die we zoeken!
Je bepaalt zelf hoe vaak, waar en wanneer je beschikbaar bent - overdag, 's avonds of 's nachts, doordeweeks of in het weekend.
Je bepaalt zelf hoe vaak, waar en wanneer je beschikbaar bent - overdag, 's avonds of 's nachts, doordeweeks of in het weekend.
| CAW Limburg | |
Op verplaatsing | |
3630 Maasmechelen |
| i-mens Afdeling Limburg | |
Maasmechelen | |
3630 Maasmechelen |
| i-mens Afdeling Limburg | |
Maasmechelen | |
3630 Maasmechelen |